Strona zbiera informacje o węglanie baru istotne dla bezpieczeństwa. Jest to pozycja, przy której zestaw właściwości fizycznych łatwo odczytać jako uspokajający, a ocena zagrożenia wypada odwrotnie — dlatego opis zaczyna się od wyjaśnienia tej rozbieżności.
Nierozpuszczalność w wodzie nie jest tu gwarancją niczego
Węglan baru jest w wodzie praktycznie nierozpuszczalny i w tej postaci pozostaje obojętny. W środowisku kwaśnym reaguje jednak z wydzieleniem dwutlenku węgla, przechodząc w rozpuszczalne sole baru, a te są toksyczne. Kwasem wystarczająco mocnym, by tę przemianę wywołać, jest między innymi kwas solny obecny w soku żołądkowym. Z tego powodu związek jest klasyfikowany jako szkodliwy w przypadku połknięcia, mimo że badanie rozpuszczalności w wodzie sugerowałoby materiał bierny.
Wniosek praktyczny wykracza poza tę jedną substancję: rozpuszczalność mierzy się w takim środowisku, w jakim materiał realnie się znajdzie. Dane dla wody destylowanej nie opisują zachowania w przewodzie pokarmowym, w kąpieli kwaśnej ani w gruncie o niskim odczynie.
Identyfikacja
| Nazwa chemiczna | węglan baru |
|---|---|
| Nazwa systematyczna | barium(2+) carbonate |
| Nazwa mineralogiczna postaci naturalnej | witeryt |
| Wzór sumaryczny | BaCO3 |
| Zapis stosowany w bazach danych | CBaO3 |
| Numer CAS | 513-77-9 |
| Identyfikator PubChem CID | 10563 |
| Numer WE | nieustalony w materiałach źródłowych tego serwisu |
| Numer UN | nieustalony w materiałach źródłowych tego serwisu |
| Postać | drobny biały proszek |
Oba zapisy wzoru opisują ten sam związek i różnią się wyłącznie kolejnością pierwiastków. Materiał występuje w obrocie w klasach różniących się przede wszystkim zawartością żelaza i uziarnieniem — parametry te wynikają z wymagań wytopu szkła, a nie z profilu bezpieczeństwa.
Właściwości istotne dla oceny zagrożenia
- Materiał niepalny i nieutleniający; nie tworzy mieszanin wybuchowych.
- Praktycznie nierozpuszczalny w wodzie, reaktywny wobec kwasów.
- Bardzo drobne uziarnienie — istotna część materiału przechodzi przez sito o boku oczka rzędu setnych części milimetra, co oznacza wysoką skłonność do pylenia i długi czas unoszenia się pyłu w powietrzu.
- Trwały w normalnych warunkach składowania, niehigroskopijny.
Zasady postępowania
- Bezwzględnie wykluczyć kontakt z żywnością, paszą oraz naczyniami i powierzchniami przeznaczonymi do kontaktu z żywnością.
- Prowadzić pełną kontrolę zapylenia przy przesypywaniu, ważeniu i sporządzaniu mieszanek; stosować odciąg miejscowy oraz ochronę dróg oddechowych i oczu.
- Egzekwować mycie rąk przed posiłkiem i zakaz spożywania posiłków na stanowisku.
- Przechowywać oddzielnie od kwasów, z którymi materiał reaguje z wydzieleniem dwutlenku węgla i powstaniem rozpuszczalnych soli baru.
- Zmiotki, pyły z odciągu i odpady traktować jako odpad zawierający bar, nie jako obojętny proszek mineralny.
- Nie usuwać rozsypanego materiału przez przedmuchiwanie ani zamiatanie na sucho bez zabezpieczenia przed pyleniem.
Czym ta strona nie jest
Ta strona nie jest kartą charakterystyki w rozumieniu przepisów o klasyfikacji, oznakowaniu i pakowaniu substancji chemicznych i nie zastępuje dokumentu, który dla konkretnej partii wyrobu dostarcza jego producent lub dostawca. Przy substancji o działaniu toksycznym ma to znaczenie rozstrzygające: pełne brzmienie klasyfikacji, zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia, środki ochrony oraz postępowanie w razie narażenia podaje dokumentacja dostawcy, a nie opis przeglądowy.
Powiązane strony
- Węglan baru — pełna karta substancji z wymaganiami klasy szklarskiej i zastosowaniami
- Węglan potasu — strona faktograficzna — drugi węglan zestawu szklarskiego, o zupełnie innym profilu zagrożeń
- Trójtlenek antymonu — kolejny dodatek do mas szklanych wymagający kontroli zapylenia
- Certyfikaty i znaki zgodności — struktura karty charakterystyki i znaczenie oznakowania