Siarczan potasu

Strona zbiera informacje o siarczanie potasu istotne dla bezpieczeństwa pracy: identyfikację, właściwości fizyczne mające wpływ na obchodzenie się z materiałem oraz zasady postępowania i przechowywania. Jest to jedna z tych substancji, przy których największym ryzykiem bywa fałszywe poczucie bezpieczeństwa, dlatego zaczynamy od statusu regulacyjnego.

Status: brak klasyfikacji nie znaczy brak zasad

Siarczan potasu nie jest klasyfikowany jako substancja stwarzająca zagrożenie i nie podlega przepisom o przewozie towarów niebezpiecznych. Nie oznacza to, że można go traktować jak materiał obojętny. Zagrożenia pozostają realne, tylko mają charakter mechaniczny i higieniczny, a nie toksykologiczny czy pożarowy — a takie właśnie zagrożenia najczęściej wypadają z procedur, bo nie mają przypisanego piktogramu.

Identyfikacja

Nazwa chemiczna siarczan potasu
Nazwy równoważne siarczan dipotasu, sól potasowa kwasu siarkowego
Wzór sumaryczny K2SO4
Zapis stosowany w bazach danych K2O4S
Masa molowa ok. 174,26 g/mol
Numer CAS 7778-80-5
Numer WE nieustalony w materiałach źródłowych tego serwisu
Numer UN nie dotyczy — materiał nieobjęty przepisami o przewozie towarów niebezpiecznych
Numer dodatku do żywności E 515 — wyłącznie dla jakości spełniającej kryteria czystości dla dodatków
Postać biały proszek krystaliczny, często z żółtawym lub szarawym odcieniem od domieszek

Oba zapisy wzoru opisują tę samą sól; różni je wyłącznie konwencja szeregowania pierwiastków. Odcień materiału technicznego pochodzi od domieszek pozostałych po drodze wytwarzania i nie jest miarą zawartości składnika głównego.

Właściwości istotne przy obchodzeniu się z materiałem

  • Substancja niepalna, nieutleniająca, trwała w normalnych warunkach składowania.
  • Topi się dopiero powyżej tysiąca stopni Celsjusza, więc w warunkach eksploatacyjnych nie ulega przemianom termicznym.
  • Rozpuszcza się w wodzie wyraźnie słabiej niż inne sole potasowe — rzędu kilkunastu gramów na sto gramów wody w temperaturze pokojowej. Przy sporządzaniu stężonych roztworów jest to realne ograniczenie, nie drobiazg.
  • Roztwory mają odczyn zbliżony do obojętnego.
  • Higroskopijność jest niewielka i nie utrudnia składowania, ale materiał niedosuszony potrafi zbrylać się przy wahaniach wilgotności.

Na czym polega zagrożenie

Pył mechanicznie drażni spojówki oraz górne drogi oddechowe, a przy długotrwałym kontakcie wysusza skórę. Osobną kwestią, wykraczającą poza bezpieczeństwo pracy, jest przeznaczenie materiału: jakość techniczna nie spełnia kryteriów czystości wymaganych dla dodatków do żywności i nie jest zamiennikiem jakości spożywczej, mimo identycznego wzoru i numeru rejestrowego.

Zasady postępowania

  1. Przy przesypywaniu i workowaniu stosować ochronę oczu oraz odciąg miejscowy; ograniczać unoszenie pyłu.
  2. Przechowywać w miejscu suchym, w opakowaniu chroniącym przed zawilgoceniem.
  3. Nie przenosić materiału jakości technicznej do zastosowań mających kontakt z żywnością.
  4. Przy sporządzaniu roztworów uwzględnić ograniczoną rozpuszczalność — próba rozpuszczenia nadmiaru kończy się osadem w zbiorniku i zaniżoną dawką.
  5. Zmiotki i pozostałości usuwać na mokro albo z odciągiem, zamiast przedmuchiwać sprężonym powietrzem.

Czym ta strona nie jest

Ta strona nie jest kartą charakterystyki w rozumieniu przepisów o klasyfikacji, oznakowaniu i pakowaniu substancji chemicznych i nie zastępuje dokumentu, który dla konkretnej partii wyrobu dostarcza jego producent lub dostawca. Przy substancjach niesklasyfikowanych zakres dokumentacji przekazywanej odbiorcy bywa węższy niż przy niebezpiecznych, co tym bardziej nie czyni z opracowania przeglądowego jej substytutu — informacje o konkretnej partii pozostają po stronie dostawcy.

Powiązane strony