Azotan potasu

Strona zbiera w jednym miejscu informacje o azotanie potasu, które mają znaczenie dla bezpieczeństwa: identyfikację substancji, właściwości decydujące o jej zachowaniu, opis zagrożeń oraz zasady postępowania i przechowywania. Opis dotyczy związku jako takiego i obowiązuje niezależnie od gatunku handlowego, w jakim materiał występuje.

Identyfikacja

Nazwa chemiczna azotan potasu
Nazwy zwyczajowe saletra potasowa, saletra indyjska
Wzór sumaryczny KNO3
Masa molowa ok. 101,1 g/mol
Numer CAS 7757-79-1
Numer WE 231-818-8
Numer dodatku do żywności E 252 — wyłącznie dla gatunku spełniającego kryteria czystości dla dodatków
Numer UN 1486
Klasa transportowa 5.1 — materiały utleniające stałe
Postać białe kryształy lub proszek krystaliczny, bez zapachu

Numer rejestrowy i numer europejski identyfikują związek, a nie klasę handlową. Ten sam zestaw identyfikatorów przysługuje odmianie nawozowej, technicznej i przeznaczonej do żywności, więc na jego podstawie nie da się rozstrzygnąć, o który gatunek chodzi.

Właściwości istotne dla oceny zagrożenia

  • Topi się w okolicach 334 °C; przy dalszym ogrzewaniu rozkłada się z wydzieleniem tlenu.
  • Rozpuszczalność w wodzie silnie rośnie z temperaturą — od około 32 g na 100 ml w temperaturze pokojowej do blisko 250 g na 100 ml w temperaturze wrzenia.
  • Rozpuszczanie pochłania ciepło, więc roztwór wyraźnie się oziębia.
  • W etanolu praktycznie się nie rozpuszcza.
  • Jest umiarkowanie higroskopijny: chłonie wilgoć na tyle, by zbrylać się przy wahaniach wilgotności powietrza.
  • Sam nie jest palny i nie tworzy mieszanin wybuchowych z powietrzem.

Na czym polega zagrożenie

Zasadnicze ryzyko wynika z działania utleniającego. Azotan potasu nie zapali się sam, ale dostarcza tlenu materiałowi, który już się pali, przez co pożar w jego obecności przebiega gwałtowniej i trudniej go ugasić. Kontakt z materiałem organicznym — pyłem drzewnym, olejem, węglem, siarką — tworzy układ, w którym zapłon może nastąpić od niewielkiego bodźca. Rozkład termiczny prowadzi do wydzielania tlenków azotu.

Drugi rodzaj zagrożenia ma charakter miejscowy: pył działa drażniąco na oczy, skórę oraz błony śluzowe nosa i dróg oddechowych.

Zasady postępowania

  1. Przechowywać oddzielnie od substancji palnych, redukujących, olejów i kwasów.
  2. W pomieszczeniu składowym wykluczyć źródła otwartego ognia i prace z użyciem płomienia.
  3. Materiału rozsypanego nie zbierać na tekturę, trociny ani szmaty nasączone olejem — zamiecione zanieczyszczenia organiczne tworzą z nim mieszaninę palną.
  4. Przy przesypywaniu i workowaniu stosować ochronę oczu oraz dróg oddechowych; zapewnić odciąg miejscowy.
  5. Miejsce składowania utrzymywać suche i przewiewne, opakowania szczelnie zamknięte, chroniąc materiał przed zawilgoceniem i zbryleniem.
  6. Odpady i zmiotki traktować jak materiał utleniający, nie jak obojętną sól mineralną.

Czym ta strona nie jest

Ta strona nie jest kartą charakterystyki w rozumieniu przepisów o klasyfikacji, oznakowaniu i pakowaniu substancji chemicznych i nie zastępuje dokumentu, który dla konkretnej partii wyrobu dostarcza jego producent lub dostawca. Dokument dostawcy podaje dane, których żadne opracowanie ogólne podać nie może: rzeczywisty skład partii, klasyfikację przyjętą przez wprowadzającego do obrotu oraz dane kontaktowe na wypadek zdarzenia. Przed dopuszczeniem materiału do procesu decyduje ten dokument, a nie opis przeglądowy.

Powiązane strony