Wodorowęglan amonu

Strona zbiera informacje o wodorowęglanie amonu istotne dla bezpieczeństwa: identyfikację, zachowanie termiczne, opis zagrożeń oraz zasady postępowania. Substancja ta wyróżnia się tym, że jej głównego ryzyka nie wywołuje żadna reakcja z otoczeniem — materiał rozkłada się sam, także w składowaniu, i to właśnie ta cecha organizuje wszystkie zalecenia poniżej.

Identyfikacja

Nazwa chemiczna wodorowęglan amonu
Nazwy synonimowe diwęglan amonu, kwaśny węglan amonu
Wzór sumaryczny NH4HCO3
Zapis stosowany w bazach danych CH5NO3
Masa cząsteczkowa 79,06
Numer CAS 1066-33-7 (pewność wysoka)
Numer WE 213-911-5
Numer dodatku do żywności E 503 (ii)
Numer UN nieustalony w materiałach źródłowych tego serwisu
Postać białe kryształy lub proszek krystaliczny o wyczuwalnym zapachu amoniaku

Przypisanie numeru rejestrowego ma tu pewność wysoką: numer stoi na pierwszej pozycji listy synonimów właściwego rekordu, a niezależnym potwierdzeniem było wystąpienie w tym samym rekordzie numeru europejskiego zapisanego w materiale archiwalnym. Symbol E 503 obejmuje dwie pozycje — węglan amonu oraz opisywany tu wodorowęglan — i różnią się one zawartością amoniaku oraz przebiegiem rozkładu.

Zachowanie termiczne, z którego wynika reszta

  • Rozkład zachodzi w zakresie 35–60 °C, a więc w temperaturach osiąganych w zwykłym pomieszczeniu w ciepłej porze roku.
  • Produkty rozkładu są w całości lotne: amoniak, dwutlenek węgla i para wodna. Po materiale nie pozostaje sól mineralna.
  • Rozkład postępuje powoli nawet w temperaturze pokojowej, co tłumaczy zapach amoniaku wyczuwalny nad otwartym pojemnikiem i stopniowy ubytek masy w składowaniu.
  • Rozpuszczalność w wodzie wynosi około 27 g na 100 ml w 30 °C; w etanolu materiał się nie rozpuszcza.
  • Roztwór ma odczyn lekko zasadowy.

Na czym polega zagrożenie

Ryzyko dotyczy atmosfery pomieszczenia, nie samego proszku. Wydzielający się amoniak drażni drogi oddechowe i oczy już przy niewielkich stężeniach i jest wyczuwalny zapachowo, zanim stanie się niebezpieczny — ta ostatnia okoliczność bywa myląca, bo powonienie szybko się na niego adaptuje. Dwutlenek węgla jest bezwonny i cięższy od powietrza, więc gromadzi się przy podłodze oraz w zagłębieniach, obniżając zawartość tlenu. Zagrożenie rośnie w pomieszczeniach nisko wentylowanych, w kanałach i w zbiornikach, do których wchodzi obsługa.

Sam proszek działa drażniąco na skórę i oczy. Kontakt z mocnymi zasadami przyspiesza uwalnianie amoniaku, a z kwasami — dwutlenku węgla.

Zasady postępowania

  1. Zapewnić stałą wentylację pomieszczenia składowego; przy pracach w przestrzeniach zamkniętych sprawdzać zawartość tlenu przed wejściem.
  2. Utrzymywać temperaturę składowania poniżej 30 °C — jej przekroczenie przyspiesza rozkład i zwiększa stężenie gazów w otoczeniu.
  3. Opakowania utrzymywać szczelnie zamknięte, a otwarte zużywać w pierwszej kolejności.
  4. Nie przechowywać razem z kwasami ani z mocnymi zasadami.
  5. Miejsce składowania dla jakości spożywczej wydzielić zgodnie z zasadami dotyczącymi środków spożywczych.
  6. Przy przesypywaniu stosować ochronę oczu i dróg oddechowych.

Czym ta strona nie jest

Ta strona nie jest kartą charakterystyki w rozumieniu przepisów o klasyfikacji, oznakowaniu i pakowaniu substancji chemicznych i nie zastępuje dokumentu, który dla konkretnej partii wyrobu dostarcza jego producent lub dostawca. Nie zawiera w szczególności wartości dopuszczalnych stężeń w środowisku pracy ani procedur ratowniczych, których miejscem jest dokumentacja dostawcy oraz przepisy o czynnikach szkodliwych.

Powiązane strony