Węglan potasu

Strona zbiera informacje o węglanie potasu istotne dla bezpieczeństwa pracy i dla prawidłowego dozowania: identyfikację, właściwości decydujące o zachowaniu materiału, opis zagrożeń oraz zasady postępowania i przechowywania.

Identyfikacja

Nazwa chemiczna węglan potasu
Nazwa zwyczajowa potaż
Wzór sumaryczny K2CO3
Zapis stosowany w bazach danych CK2O3
Numer CAS 584-08-7 — dotyczy postaci bezwodnej
Numer WE 209-529-3
Identyfikator PubChem CID 11430
Numer UN nieustalony w materiałach źródłowych tego serwisu
Postać biały materiał sypki, higroskopijny

Postać bezwodna i podsuszana to nie ten sam materiał w dozowaniu

Węglan potasu tworzy także postać uwodnioną i różnica jest w obrocie technicznym wyraźnie widoczna: materiał kalcynowany traci przy suszeniu ułamek procenta masy, podczas gdy materiał podsuszany oddaje jej kilkanaście procent. Nie jest to różnica jakości, lecz różnica formy — druga wartość odpowiada w przybliżeniu zawartości wody w hydracie.

Konsekwencja jest czysto rachunkowa i dlatego łatwa do przeoczenia. Dozowanie wagowe tej samej masy obu postaci wprowadza do procesu różną ilość składnika czynnego. Zanim przeliczy się dawkę, trzeba ustalić, o którą postać chodzi — sam numer rejestrowy tego nie rozstrzyga, bo odnosi się do postaci bezwodnej niezależnie od tego, co realnie znajduje się w opakowaniu.

Właściwości istotne dla oceny zagrożenia

  • Bardzo dobrze rozpuszczalny w wodzie; roztwory osiągają wyższe stężenia niż roztwory odpowiadającej mu soli sodowej.
  • Roztwory są silnie zasadowe — to główne źródło zagrożenia przy tej substancji.
  • Rozpuszczaniu towarzyszy wydzielanie ciepła, co przy szybkim wprowadzeniu dużej porcji do niewielkiej objętości wody prowadzi do gwałtownego wzrostu temperatury i rozprysku.
  • Wyraźnie higroskopijny: w otwartym opakowaniu chłonie wilgoć z powietrza, zbryla się i traci sypkość.
  • Reaguje z kwasami z wydzieleniem dwutlenku węgla; reakcja bywa gwałtowna przy kwasach stężonych.
  • Materiał niepalny i nieutleniający.

Na czym polega zagrożenie

Zasadnicze ryzyko wynika z alkaliczności roztworów, które działają drażniąco na skórę i oczy — przy oczach skutki bywają poważne i wymagają natychmiastowego działania, a nie obserwacji. Pył drażni drogi oddechowe. Do tego dochodzą dwa ryzyka procesowe: wydzielanie ciepła przy rozpuszczaniu oraz reakcja z kwasami przebiegająca z gazowaniem, która w zamkniętym naczyniu podnosi ciśnienie.

Zasady postępowania

  1. Stosować ochronę oczu i rękawice przy każdej pracy z materiałem oraz z jego roztworami.
  2. Wyposażyć stanowisko w możliwość natychmiastowego przemycia oczu bieżącą wodą.
  3. Materiał wprowadzać do wody stopniowo i przy mieszaniu, nigdy odwrotnie; kontrolować przyrost temperatury.
  4. Przechowywać w opakowaniach szczelnych, w miejscu suchym — higroskopijność jest tu głównym powodem strat jakościowych.
  5. Składować oddzielnie od kwasów; nie mieszać odpadów zasadowych z kwaśnymi w tym samym pojemniku.
  6. Przed przeliczeniem dawki potwierdzić w dokumentacji partii, czy materiał jest kalcynowany, czy podsuszany.

Czym ta strona nie jest

Ta strona nie jest kartą charakterystyki w rozumieniu przepisów o klasyfikacji, oznakowaniu i pakowaniu substancji chemicznych i nie zastępuje dokumentu, który dla konkretnej partii wyrobu dostarcza jego producent lub dostawca. Nie podaje w szczególności pełnego brzmienia klasyfikacji ani procedur pierwszej pomocy — te znajdują się w dokumentacji dostawcy, wraz z danymi kontaktowymi na wypadek zdarzenia.

Powiązane strony